Biblioteka w Dragaczu  

Wał przeciwpowodziowy

Biblioteka w zabytkowej chacie holenderskiej z XIX w. Wał przeciwpowodziowy z XIX w.

Dawna szkoła w Stwolnie

Dworzec kolejowy w Dragaczu

   Dawna szkoła w Wielkim Stwolnie /1932 rok/

  XIX-wieczny Dworzec Kolejowy w Dragaczu

Karczma w Bratwinie

 

 

Koszary wojskowe w Grupie


Dawna karczma w Bratwinie Koszary wojskowe w Grupie

Biała Karczma w Michalu
W miejscowości Michale, pod koniec XIX wieku znajdowała się karczma z wystawką i balkonem od frontu. Właścicielem był M. Rennwanz. W roku 1898 jako właściciel właścicielem był Gustaw Gadischke, a w roku 1902 jego żona Emma z domu Trick. Po roku 1912 budynek przechodzi w ręce Niemca Heinricha Pennera, ówczesnego właściciela fabryki obuwia w Grudziądzu, przybierając nazwę „Penner’s Etablissement & Garten”. Na krótko, przed drugą wojną światową zmianie ulega nazwa i zostaje przyjęta jako „Biała Oberża”. Powodem zmiany nazwy była ucieczka przed zbyt wysokimi opłatami podatkowymi. Z uwagi na swoje położenie blisko mostu przez Wisłę do Grudziądza oraz przystani dla łodzi oberża była celem licznych wycieczek turystycznych, być może też dlatego, że w ogrodzie po stronie południowej istniało mini zoo. Budynek posiadał kawiarnie (dzisiejsza mała sala), restaurację oraz duża salę taneczną ze sceną. Od strony południowej do kawiarni przylegała murowana weranda ze sceną, która dziś już nie istnieje. Została ona dobudowana w dwudziestoleciu między wojennym, a rozebrano ją w latach 50-tych XX wieku ze względu na bardzo zły stan techniczny. Duża sala taneczna znajdowała się po zachodniej stronie a połączona była przejściami z kawiarnią i restauracją. Jest to niewątpliwie najpiękniejsze pomieszczenie w całym budynku; prostokątna bardzo przestrzenna sala z niewielkim zapleczem oraz sceną. Salę z trzech stron obiega wsparta na drewnianych kolumienkach galeria, na której umieszczone były stoliki. Sufit pomieszczenia ozdobiony malowidłami podzielonymi na poszczególne sekcje. Podczas drugiej wojny światowej budynek ulega zniszczeniu, a po wojnie w 1946 roku przeszedł w ręce wojewódzkiej spółdzielni ogrodniczo-pszczelarskiej, która urządziła tam magazyn przyczyniając się do dewastacji lokalu.
Obecnie Biała Karczma w Michalu to restauracja oferująca kuchnię staropolską, regionalną oraz dania z gęsiny i dziczyzny.

Koszary wojskowe w Grupie
Budynki koszarowe oraz niezbędne zaplecze rozpoczęto budować w roku 1898 r., na południowym skraju poligonu. Był to początek istnienia letniego obozu ćwiczeń dla stacjonujących w Grudziądzu niemieckich jednostek wojskowych. Obóz budowali sprowadzeni z Niemiec pionierzy. W ogólnym zarysie prace budowlane zakończono w 1907 r. Obóz wojskowy składał się zarówno z typowych dla armii pruskich lekkich, blaszanych baraków, budynków koszarowych wykonanych z konstrukcji szkieletowej, zwanej pruskim murem, a także szeregu pomieszczeń stajenno-magazynowych. Od samego początku był ro obóz letni. Ćwiczono w nim jedynie w okresie od marca do października, a zaś w zimie utrzymywany był przez obsługę poligonu.

Wnętrza budynków koszarowych rozplanowano zgodnie z ogólnymi zasadami kształtowania układów przestrzenno-funkcjonalnych stypizowanej pruskiej architektury militarnej. Były to budynki dla jednej lub dwóch kompanii, z korytarzem wzdłuż ściany zewnętrznej i wydzielonymi niewielkimi izbami żołnierskimi. Wewnątrz na skrzydłach znajdowały się przeważnie dwie klatki schodowe oraz mieszkania podoficerskie. Założenie zbudowano z cegieł produkowanych w Grudziądzu. Obóz miał budynek Komendantury,  budynki dla oficerów, podoficerów i szeregowców oraz własną kuchnię żołnierską, izbę chorych  i  kasyno oficerskie, z pięknie zagospodarowanym parkiem, w którego centralnym punkcie znajdowała się fontanna z figurką dziecka trzymającego talerz nad głową. Tam właśnie, w ogrodach na zapleczu kasyna oficerskiego mogli regenerować swe siły, służący tam oficerowie. Tam też założono mini zoo, w którym trzymano zwierzęta leśne, występujące na tym terenie. Na terenie obozu były kantyny żołnierskie, karczmy i pensjonat. Zbudowano także pomieszczenia stajenne dla koni wraz z zapleczem oraz inne budynki magazynowe, niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania obozu. W okresie od powstania obozu do końca I wojny światowej ćwiczyły tu różne formacje wojska pruskiego, zarówno wojsk regularnych jak i żołnierzy rezerwy.

Wały przeciwpowodziowe
Niskie wały przeciwpowodziowe były budowane na tym terenie już w okresie nowożytnym. Największą szkodę Wisła wyrządziła jednak w 1855 roku, kiedy to na skutek powodzi przerwany został wał w kilkunastu miejscach a porwane chaty woda przenosiła aż na łąki tczewskie. Szkody w ludziach i sprzęcie były tak wielkie, że rząd pruski zdecydował się niezwłocznie na budowę wielkiego wału, który całkowicie chronił dolinę Sartowicko-Nowską przed wylewami. Na koronie wału umieszczone były często domy strażników wałowych, które gdzieniegdzie zachowały się do dziś. W 2014 r. przebudowano odcinek wału przeciwpowodziowego Sartowice – Nowe. Celem inwestycji była poprawa ochrony przeciwpowodziowej niziny poprzez podniesienie wysokości istniejącego wału, uszczelnienie korpusu i podłoża wału, a także modernizację przejazdów wałowych oraz umocnienie skarp wału koszami wypełnionymi kamieniem. Po modernizacji wał spełnia obowiązujące normy, przepisy i wymogi techniczne odpowiadające standardom I klasy technicznej budowli hydrotechnicznych.

 

logo Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji

Informacja o dofinansowaniu Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji

Projekt "Budowa strony internetowej Gminy Dragacz dostosowanej do potrzeb osób niepełnosprawnych" współfinansowany przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji w ramach konkursu: Dofinansowanie budowy lub dostosowania stron internetowych podmiotów realizujących zadania publiczne do potrzeb osób niepełnosprawnych.